Την Τρίτη το πρωί (20/9) μόλις ξύπνησα είχα τρομερό άγχος,με πόναγε η κοιλιά μου και ανακάλυψα ότι ήταν επειδή ήθελα να τον δω.Εκείνη την ημέρα ήμουν μες στην τρελή χαρά και όλο μίλαγα γι'αυτόν στις φίλες μου.Όμως από τον πολύ ενθουσιασμό μου,μου ξέφυγε και είπα λίγο πιο δυνατά από ότι θα έπρεπε την φράση "θέλω να δω τον Τάσο",εκείνος ήταν ακριβώς από πίσω μου και μίλαγε κι εκείνος με τους δικούς του.Δεν το είχα πάρει χαμπάρι καθόλου και μόλις το συνειδητοποίησα ότι ήταν εκεί τρελάθηκα.Είπα ότι δεν μπορεί να το άκουσε.Η Ζέτα όμως μου είπε ότι μόλις το είπα αυτό,εκείνος γύρισε,χαμογέλασε και κοκκίνησε λίγο.Πωπω...δεν μπορώ με τίποτα να συγκρατηθώ,τι με έχει πιάσει άραγε?είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του,αλλά και φοβισμένη ότι ίσως στο τέλος δεν γίνει τίποτα και πληγωθώ πάλι.Μακάρι ο Θεός να μου κάνει μία χάρη επιτέλους.Να είμαι,με κάποιον που τον αγαπώ και με αγαπάει,να είμαι τέλος πάντων ευτυχισμένη.Μακάρι ο Τάσος να είναι αυτός που ονειρεύομαι.Εκείνος που θα μετατρέψει όλον τον πόνο που έχω περάσει σε ευτυχία.Το νιώθω ότι κάτι θα γίνει μεταξύ μας....μα το βλέπω πως κοιταζόμαστε σε κάθε διάλειμμα και οποιοσδήποτε μας παρακολουθεί το καταλαβαίνει.Δεν είναι κανείς χαζός.Αλλά μπορεί να είναι ένα καπρίτσιο.Ποτέ δεν ξέρεις!

ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΘΕΜΑΤΑΚΙ!

Αφιερωμένο στον Τάσο: